Padden’ın (1983, 1988, 1990) klasik eylem sınıflandırması, işaret dilleriyle ilgili alanyazında geniş kabul görmüş olmasına rağmen Makaroğlu (2018) bu sınıflandırmanın sorunlu olduğunu vurgulamaktadır. Makaroğlu (2018), üç tür eylemi (basit, uzamsal ve uyum) ayırt eden dilbilgisel özelliklerin belirsiz olduğunu ve uzamsal eylemler ile uyum eylemleri arasında sık geçişler yaşandığını belirtmektedir. Bu çalışmada, Padden tarafından yapılan uyum eylemleri sınıflandırmasından yola çıkarak, Makaroğlu’nun (2018) belirttiği bu durumun Türk İşaret Dili (TİD) çeviri metinlerindeki yansımaları incelenmektedir. Bu bağlamda, Türkçeden TİD’e çevirisi yapılan, rastgele seçilmiş bir sohbet programı ve iki haber programının ilk 20’şer dakikasından elde edilen TİD çeviri metinlerinde, 3. kişi insan gönderimlerinde uyum eylemlerinin ve eylemcil uyum paradigmalarının kullanımında ortaya çıkan söylem belirsizlikleri incelenmektedir. İşaret dillerinde uyum eylemleri işaret alanı olarak adlandırılan ve işaretçiyi çevreleyen yakın alanın kullanımı ile ilişkilidir. İşaret alanı için göndergelerin uzamsal ilişkilerine karşılık gelen konumlaştırma, işaret dilleri söyleminde bağdaşıklığı sürdürür ve göndergeleri izlemek için bir araçtır. Bulgular, Türkçeden TİD’e yapılan medya çevirilerinde 3.kişi insan gönderimlerinin kodlanmasında kullanılan uyum eylemlerinin hedef metinde bağlaşıklık oluşturacak şekilde iletilmediğini göstermektedir. Çevirmenlerin geriye dönük uyum eylemlerinin kullanımında hata yapmaları ve Türkçe metinlerdeki edilgen yapıların ve dönüşlü adılların TİD’e doğru şekilde aktarılmaması gibi nedenlerin TİD çeviri metinlerinde 3.kişi insan gönderimleri açısından söylem belirsizliğine yol açtığı gözlemlenmiştir.