Müzik sanatında doğaçlama, bir performans esnasında bir müzik parçasının tamamının ya da bir kısmının parçanın armonik gelişimlerine, melodik motiflerine uygun olarak ya da tamamen bağımsız olarak icracı tarafından anlık olarak yaratılmasıdır. Doğaçlama dünyadaki hemen her yerel müzik kültüründe, popüler müzikte, caz müziğinde ve Klasik Batı müziğinde yer almaktadır. Ancak Klasik Batı müziğinde doğaçlama geleneği Romantik dönem ve sonrasında zamanla terk edilmiştir. Bu makalede Klasik Batı müziğinde doğaçlamanın kökenleri, gelişim süreci ve terkedilme sebepleri ortaya konulacaktır. Araştırmada literatür taraması yöntemi kullanılmıştır. Araştırmada Barok ve Klasik dönemlerde doğaçlama pratiğinin müziğin önemli bir bileşeni olarak kabul edildiği, Romantik dönemde müzikal karmaşıklığın artması ve eserlerin daha belirgin şekilde yazılmasının ise doğaçlamanın önemini azalttığı sonucuna varılmıştır. Virtüöziteye dayalı eserlerin doğaçlama becerilerini geri plana attığı ve müzikal performansların öngörülebilirliğini arttırdığı ve bu durumun, doğaçlamanın eski önemini yitirmesine neden olduğu anlaşılmıştır. Bu durum müzik eğitimi veren okullarda doğaçlama ile ilgili derslerin de müfredatlara alınmama sonucunu da doğurmuştur. Müzisyenliğin profesyonelleşmesinin doğaçlama yeteneklerinin azalmasına neden olduğu, bestecilik ve icracılık sanatlarının birbirinden ayrılması sonucu teknik mükemmelliğin öne çıktığı söylenebilir. Konser salonları ve kayıt endüstrisinin baskısı ile müzisyenlerin kusursuz performanslara yönelmesi, ayrıca dinleyicilerin taleplerinin de doğaçlama pratiğini zayıflattığı, standart nota yazımı ve nota üzerindeki kesin talimatların titizlikle takip edilmesinin müzisyenleri belirli kalıplar içerisinde hareket etmeye zorladığı, tüm bunların sonucu olarak sıra dışı müzikal ifadelerin gelişiminin engellendiği ve doğaçlama geleneğinin kaybolduğu anlaşılmıştır.

In the art of music, improvisation is the instantaneous creation of all or part of a piece of music during a performance, either in accordance with the harmonic developments and melodic motifs of the piece or completely independently by the performer. Improvisation exists in almost every local music culture in the world, in popular music, jazz music and Classical Western music. However, the tradition of improvisation in Classical Western music was abandoned in the Romantic period and afterwards. In this article, the origins, development process and the reasons for the abandonment of improvisation in Classical Western music will be revealed. Literature review method was used in the research. The study concludes that improvisation practice was accepted as an important component of music in the Baroque and Classical periods, while the increase in musical complexity and the writing of works more clearly in the Romantic period reduced the importance of improvisation. It was understood that virtuosity-based works put improvisation skills in the background and increased the predictability of musical performances, and this situation caused improvisation to lose its former importance. This situation has also resulted in the exclusion of improvisation-related courses from the curricula of music education schools. It can be said that the professionalisation of musicianship has led to a decrease in improvisation skills, and technical perfection has come to the fore as a result of the separation of the arts of composition and performance. With the pressure of concert halls and the recording industry, musicians