Klasik Türk edebiyatında Hz. Peygamber’i (sav) konu alan türler bir hayli fazladır. Bu türlerin başında na‘t gelmektedir. Na‘t, Hz. Peygamber’i (sav) öven, ona olan muhabbeti anlatan, Hz. Muhammed’in (sav) özelliklerini dile getiren ve ona yalvarıp şefaat dilemek amacıyla yazılan şiirlere denir. Hz. Peygamber’in (sav) şahsiyeti etrafında gelişen edebi gelenek, 11. yüzyıldan itibaren Türk edebiyatının vazgeçilmez konularından biri olmuştur. İslamiyet’in kabulünden sonra, İslam dininin izleri edebiyatımızdaki ilk eserlerden itibaren kendini göstermiştir. İslamî Türk Edebiyatı’nın ilk ürünü Yusuf Has Hâcib’in Kutadgu Bilig adlı eseridir. İlk na‘t örneğini bünyesinde barındıran eser, birçok türe kaynaklık yapması yönünden de çok önem arz etmektedir. Türk edebiyatında kaside biçiminde yazılmış na‘tların en güzel örneği ise, Fuzûlî’nin Su Kasidesi’dir. Fuzûlî, su tasviri üzerinden Hz. Peygamber’e (sav) olan aşkını dile getirir. Peygamber sevgisini en içten duygularla işleyen şairler; onun hayatının önemli safhalarını ve mucizelerini de konu edinmişlerdir. Şairler, na‘tlarda Hz. Peygamber’e (sav) duyulan sevgi ve saygının yanında insanlara örnek olacak peygamber imgesini açığa çıkarmayı amaçlamışlardır. Bu çalışmada, Türk edebiyatında na‘tın gelişimine ve şiir mecmûalarının önemine değinilip Diyanet İşleri Başkanlığının yazma eserler kütüphanesinde 006631 demirbaş numarasıyla kayıtlı olan “Mecmûa-i Eşʾâr” isimli eserde bulunan na‘t ve eser tanıtılacaktır. Na‘tta şairin mahlası bulunmamaktadır. Bu sebeple eserin müellifi belli değildir. Eserin 1a-65b varakları tarafımızca yüksek lisans tezi olarak çalışılmaktadır.