Bu makale, 1969-1984 yılları arasında çıkan Edebiyat dergisinin Batılı yazarlara nasıl bir yer verdiğini ve bu yazarların İkinci Dünya Savaşı sonrası tarihsel koşullardaki rollerini nasıl değerlendirdiğini ele alarak, Edebiyat’ın dünya edebiyatlarına açılma projesinin Batı edebiyatları özelindeki imkân ve açmazlarını tartışmaktadır. Korku ve umut, modernlik ve yerlilik kavramları etrafında şekillenen bu tartışma aracılığıyla derginin kendisini Batılı yazarlar karşısında nasıl kurduğu çözümlenmektedir. Dergi yazarları, kendi içine kapanmayan, dış dünyaya ve halka açılan bir edebiyat anlayışını savunur ve mistik bir insan idealini öne çıkarırken Batılı yazarları, Batı’nın ürettiği korku ve şiddet sarmalının farkında olan fakat ideal bir çözüm sunamayan figürler olarak konumlandırırlar. Aynı zamanda, Edebiyat yazarları, kendi ideallerine olan inançları ve İslam’a olan bağlılıkları ile Batılı yazarları aştıkları iddiasında bulunurlar. Makale, yerli ve İslamî bir edebiyatın, kendisini Batı edebiyatından etkilenmeden, onu anlamaya ve yorumlamaya çalışan bir figür olarak nasıl kurduğunu göstermeyi amaçlamaktadır.