Çalışmada BRICS ülkelerine ait savunma harcamaları, kişi başı milli gelir ve yüksek teknoloji ihracatı arasındaki ilişki panel veri analizi yöntemi ile sınanmıştır. Veriler 2011-2020 dönemine aittir. Analiz sonucunda savunma harcamalarındaki her %1' lik artış kişi başı milli geliri %1.08 artırırken yüksek teknoloji ihracatındaki her %1' lik artış kişi başı milli geliri %0.25 oranında azaltmaktadır. Savunma harcamalarının büyüme üzerindeki olumlu etkisi özellikle gelişmekte olan ekonomilerde güvenlik tehditlerine karşı güçlü bir savunma altyapısı kurma ihtiyacıyla ilişkilidir. BRICS ülkeleri, bölgesel ve küresel güvenlik dinamiklerine karşı daha dirençli hale gelmek için savunma harcamalarına yatırım yapmaktadır. Bu yatırımlar savunma sanayiinin yanı sıra yerel ekonomilerdeki üretkenliği artırarak, uzun vadede büyümeye katkıda bulunmaktadır. Ancak bu olumlu etkinin sınırsız olmadığını da göz önünde bulundurmak önemlidir. Özellikle savunma harcamaları uzun vadede büyük bütçeler gerektirdiğinden kaynakların etkin ve verimli kullanılmasını zorlaştırabilir. Eğer bu harcamalar verimsiz alanlara yönlendirilirse kişi başı milli gelir üzerinde ters etki yaratabilir. Dolayısı ile savunma harcamalarının sadece güvenlik açısından değil ekonomik verimlilik açısından da optimize edilmesi gerekmektedir. Yüksek teknoloji ihracatının kişi başı milli gelir üzerinde negatif bir etkisi olduğu sonucuna ulaşılması beklenmeyen ve tahmin edilen yönden oldukça farklı bir bulgudur. Analiz yüksek teknoloji ihracatındaki %1‘lik artışın kişi başı milli geliri %0,25 oranında azalttığını göstermiştir. Bu durum yüksek teknoloji ihracatının kişi başı milli gelirde önemli bir paya sahip olmasına rağmen ihracatın toplumsal refahı ve gelir düzeyini artırma konusunda doğrudan etkili olmadığını göstermektedir. Bir diğer neden ise yüksek teknoloji ihracatının büyük ölçüde dışa yönelik ve sermaye yoğun sektörlere dayanmasıdır. Bu tür sektörlerde elde edilen gelirlerin yerel ekonomiye özellikle düşük gelirli halk kesimlerine doğrudan yansıması sınırlı olabilir. Yüksek teknoloji ihracatının getirdiği kazançlar genellikle büyük firmalar ve yabancı yatırımcılar tarafından elde edilir bu da gelir dağılımındaki eşitsizlikleri derinleştirebilir. Ayrıca bu tür ihracat çoğu zaman büyük ölçekli sermaye yatırımları gerektirir ve yerel iş gücünün bu sektörlere katılımı sınırlı olabilir. Bu durum yüksek teknoloji ihracatının büyüme üzerindeki olumlu etkisinin kişi başı milli gelire tam anlamıyla yansımadığı anlamına gelmektedir. Dolayısı ile bu sonuç için BRICS ülkelerinin yüksek teknoloji ihracatından elde ettikleri gelirlerin toplumun her kesimine yayılmadığını ve sadece kişi başı milli geliri değil aynı zamanda toplumsal refahı da gözeten bir strateji izlenmesi gerektiğini işaret ettiği yorumu yapılabilir.