Bu çalışmanın amacı, İslam tasavvufu düşüncesinde önemli bir yer edinen İbn Arabi'yi, dinlerin aşkın birliği konusundaki düşüncelerini ele alıp bu konuyla ilgili olarak düşünce tarihinde ortaya çıkan paradigmalar açısından değerlendirmektir. İbn Arabi'nin bu konu ile ilgili farklı yorumlanabilecek düşüncelere yer verdiği görülmüştür. Kanaatimizce bunun nedeni onun eserlerinde çoğu zaman sembolik ve mecazi anlatıma yer vermesinden kaynaklanmaktadır. Onun düşünceleri bütünsel açıdan ele alındığında görülecektir ki o, çoğulculuğun aksine kurtuluşun Hz. Peygamber ve getirdiği inanç esaslarını kabul etmekle mümkün olduğunu ileri sürmekte ve böylece dışlayıcılığı savunmaktadır. Onun çoğulculuğu savunduğu düşünceleri teolojik-epistemolojik bir yaklaşımdan ziyade kültürel olarak bir arada yaşama modeli, sosyolojik olarak sevgi ve aşk eksenli bir yaklaşımdır.

The aim of this research is to avaluate the ideas of İbn Arabi, who had an important position on the thought of Islamic Sufizm, about the unity of Transcendental of religions in terms of paradigms arose in the history of thought on this subject. It has been seen that İbn Arabi's ideas might be commented differently. According to as, the reason is that he mostly used symbolic and metophorical expression in his works. When his ideas are evaluoted in terms of integrative opproach, it will be understood that, on the contrary to plüralizm, he brings forward that the salvation could be possible only by conforming to the prophet (p.b.u.h) and his principles, and thus he affirms exclusivism.