Kültürel antropologlara göre daha insanlığın başlangıcından itibaren kadın ve erkek arasında bir işbölümü yapılmış ve o günden bugüne kadın ve erkek farklı işleri yapmak üzere yetiştirilmektedir. Uzun zaman bu işbölümü genel kabul görmüş ve belki de işlevsel olduğundan tartışılmamıştır. Fakat bir yandan modern topluma geçiş geleneksel işbölümünün kalıplarını değiştirirken, diğer yandan da farklı toplumlarda yapılan erken antropolojik araştırmalar kadın ve erkek arasındaki işbölümünün her yerde aynı olmadığını göstermiştir. İşte bu andan itibaren geleneksel kadın-erkek rolleri tartışmaya açılmıştır. Bugün bu tartışma bazen yükselen bazen de rutin bir tarzda devam etmektedir. İlk toplumlar, kültürel antropologlara göre “avcı ve toplayıcı toplumlar”dır. Bu toplumlarda erkek av yapmak üzere evden ayrılır ve gün boyunca avlanır, kadın ise genellikle evde kalır ve çocukların bakımı ve yetiştirilmesiyle meşgul olur. Anne ve çocuklar arasındaki biyolojik ve duygusal yakınlık, kadını eve ve evle ilgili işlere bağlamış görünmektedir. Bu temel işbölümü, sonraki dönemlerde de gelenek, kültür ve din tarafından meşrulaştırılmıştır. Şöyle ki, uzun yüzyıllar dini bir karaktere sahip olan toplumlar kadın ve erkeğin farklı işler ve görevler için yaratılmış olduğuna inanıyor ve geleneksel işbölümünü doğal karşılıyorlardı. Sözgelimi İsrailoğullarının kutsal kitabı olan Tevrat’a göre Tanrı Adem’i yaratır ve “Adem'in yalnız kalması iyi değil” diyerek, “Ona uygun bir yardımcı” olarak Hava’yı yaratır (Yaratılış, 2:18). Bu anlatıya göre erkek asli ve öncel, kadın ise tali ve ona “yardımcı” bir varlıktır.

Toplumsal Hayata Sosyolojik Bakış / Editör: Fahri ÇAKI -- Akademisyen Kitabevi -- ISBN:978-625-399-469-3 -- DOI:10.37609/akya.1160 -- 2024.