Yaşanılan COVID-19 pandemisi ile insanlık tarihinin önemli bir dönemine şahitlik etmekteyiz. Şüphesiz bu süreç, hepimizi farklı seviyelerde etkilemektedir. Toplumun yaşlı bireyleri bu süreçten en fazla etkilenen gruplar arasındadır. Enfekte olma ve hastalığın ağır seyretme riskinin yaşlılarda daha yüksek olduğu gözlenmiştir. Devam eden çalışmalara rağmen, henüz virüse karşı etkin bir tedavi yöntemi veya koruyucu aşı bulunamamıştır. Bu nedenle hastalığa yakalanmamak, en etkin yol olarak görülmektedir. Virüse karşı korunmada bilinen en kritik yöntemler maske, sosyal mesafe ve hijyen önlemlerinin alınmasıdır. Dünya Sağlık Örgütüde pandemi ile ilgili tavsiyelerini Haziran 2020 tarihinde güncellemiştir. Buna göre; SARS-CoV-2'nin toplumda önemli ölçüde bulaştığı alanlarda ve sosyal mesafenin sağlanmasının zor olduğu kamusal ortamlarda maske takılmasının teşvik edilmesi önerilmiştir. Bu nedenle pandemide koruyucu hekimliğin önemi artmıştır. Bu durum aile hekimlerinin iş yüküve sorumluluklarının artmasına neden olmuştur. Geriatrik popülasyonun kendine özgükarakteristik özellikleri vardır. Polifarmasi önemli sorunlardan biridir. Enfeksiyon hastalıkları yaşamın bu döneminde atipik seyirlidir, mortalite ve morbidite oranları daha yüksektir. Kas kitlesi ve fonksiyonlarının kaybı ile seyreden sarkopeni, fiziksel engelliliğin artışına neden olmaktadır. Fiziksel aktivitenin azalması sarkopeni riskini artırmakta, bu da yaşam kalitesini azaltmaktadır. Bu nedenle geriatrik popülasyonda yaşanan değişikliklerin etkisi beklenenden daha fazla olabilmektedir. Bu yazıda pandemi sürecinde geriatrik bireylerin yaşadığı sorunlar ve kısıtlılıklar, fiziksel, psikolojik ve toplumsal yönleri ile ele alınmış; sistemdeki uygulamalar ve aile hekimliği bakış açısı ile imkanlar dahilinde yapılabilecekler özetlenmeye çalışılmıştır.

[No abstract available]