Tahkim özellikle uluslararası ticari uyuşmazlıkların çözümünde kullanılan en etkin yoldur. Tahkimin yanında 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren modern anlamda arabuluculuk ulusal ve yüzyılın sonundan itibaren uluslararası uyuşmazlıkların çözümünde kullanılmaya başlamıştır. Ülkemizde de özellikle 2001 yılında 4686 sayılı Milletlerarası Tahkim Kanunu’nun (“MTK”) kabulü ve 2011 yılında 4100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda (“HMK”) MTK’na paralel hükümler içeren 11. Kısmın kabulü ile tahkim konusunda kültür yaratılmaya başlanmıştır. 2012 yılında 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu’nun (“HUAK”) ve 2017’de 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nda yer alan arabuluculuk hükümleri ile de arabuluculuk konusunda kültür filizlenmeye başlamıştır. 7155 sayılı Abonelik Sözleşmesinden kaynaklanan para alacaklarına İlişkin Takibin Başlatılması Usulü Hakkında Kanun’un 20 23. maddeleri gereği ticari davalara ilişkin uyuşmazlıklarda arabuluculuğa gitme zorunluluğu da yani ticari uyuşmazlıklarda dava şartı olarak arabuluculukta kanunlaşmış ve uygulanmaya başlamıştır. Arabuluculuk ve tahkimin birlikte kullanılması (yani “mediation” ve “arbitration” ın kısaltması olarak “med-arb”) giderek tartışılan bir konu haline gelmiştir. Zira her iki uyuşmazlık çözüm yolunun birlikte kullanılması uyuşmazlık çözümünü daha etkin hale getirmektedir. Gerçekten de özellikle Uzakdoğu’da med-arb sık bir şekilde kullanılmaktadır. Örneğin Çin’de Chinese International Economic and Trade Arbitration Center yani CIETAC Tahkim Merkezi’nin 2016 yılındaki 2.183 davasının %20-30’luk (450-650) kısmı med-arb ile sonuçlanmıştır. Med-arb uyuşmazlık çözümüne etkinlik ve esneklik kazandırmaktadır. Zira arabuluculuk yoluyla çözülemeyen yani dostane bir uyuşmazlık yolu ile çözülemeyen uyuşmazlıklar için bağlayıcı ve kesin bir başka yol daha kullanılmaktadır. Bu şekilde uyuşmazlığın kesin olarak çözümü sağlanmış olmaktadır. Med-arb tarafların anlaşması yoluyla kullanılabilir. Bu anlaşma genellikle taraf sözleşmesinde med-arb’a yer verilmesi şeklinde olmaktadır. Bildiride Med-arb’ın olumlu ve olumsuz yönleri, kullanım şekli, arabuluculuğun tüketilmesinin zorunlu olup olmadığı, med-arb kullanımının kim tarafından önerileceği ve Türk hukukunda med-arb kullanımı ele alınmıştır.