Jan Paweł II w swoich przemówieniach i pismach dużo miejsca poświęcił zagadnieniu małżeństwa i rodziny. Dobrze rozwijająca się rodzina jest dla niego najtrwalszym fundamentem rozwoju wszelkich wartości, służących dobru człowieka i całych społeczności. Rodzina natomiast czerpie swoją siłę i żywotność z więzi małżeńskiej. Stąd też podjął on naukową refleksję nad możliwościami jej rozwoju, tj. nad „wychowaniem małżonków”. Celem tego procesu jest pełne zjednoczenie małżonków, poprzez które stają się oni w sposób szczególny dla siebie bratem i siostrą. Papież opisuje to w kategorii „my-małżeńskiego”. Na podstawie tak opisanego ideału wyprowadzone zostały następnie zasady wychowawcze, z których na szczególną uwagę zasługują: zasada bezinteresownego daru, integralności małżeństwa, komplementarności i „początku”.