In Europa zijn ‘walkable cities’ een concept voor waar velen onbewust aan deelnemen in onze samenleving. Steden als Amsterdam, Florence, Riga en Parijs zijn gegroeid of ontworpen met een opbouw die verwelkomend werkt naar mensen die zich graag te voet bewegen. Het concept van ‘walkable cities’ is er één die in de jaren meer naar voren komt als een oplossing naar de vraagstukken van onze moderne samenleving. Zo kan het bijdragen in het beantwoorden van duurzaamheids-, leefbaarheids-, veiligheids-, en gezondheidsvraagstukken. Tevens heeft het als antwoord een hand in de culturele en economische waarden van onze samenleving (Czesh, Juzek & Turón, 2017). In de constructie van steden met de voetganger als uitgangspunt kan deze zich lenen aan behoeftes van de samenleving. Een voetganger heeft minder noodzaak aan auto georiënteerde wegen die veel ruimte in beslag nemen en veel onderhoud vereisen. De voetganger leent zich dus voor de bouw van parken, groenvoorzieningen, betrouwbaar openbaar vervoer, en kunst, verspreid door de samenleving. Een voetganger draagt ook op die manier bij aan een gezonde economie in de stad. Zo helpt een ‘walkable city’ bij het verhogen van vastgoedwaarden, arbeidsproductiviteit, een hogere bereidheid tot het uitgeven van geld, en verhogen van tijd en aandacht voor het opnemen van de omgeving, waaronder ook marketingstrategieën van winkels en cafés (e.g. Buchanan, 2007; Crow, z.d.; Cortright, 2009; SWECO, 2018.). Tevens kan wandelen gezien worden als een vorm van mobiliteit met de laagste barrières voor participatie, dit onder de voorwaarden dat standaardvoorzieningen voor mensen slecht ter been worden meegenomen in de overwegingen tijdens de bouw. Lopen is namelijk niet verbonden aan inkomen, geslacht, afkomst, of vaardigheden. Eenieder kan een voetganger zijn, al is het met behulp van de nodige infrastructuur en hulpmiddelen (Marquet & Miralles‐Guasch, 2015).