Mekânsal adaptasyon, mekân kavramının zaman, kullanıcı, çevre ve teknoloji gibi değişkenlere yanıt vererek mekânın fiziksel, işlevsel ve algısal özelliklerini değişen koşullara uygun biçimde yeniden düzenlenmesidir. Dijital çağda mekânsal adaptasyon, dijital teknolojiler yardımıyla mekânın çevreye, kullanıcıya ve zamana uyum sağlamasıyla yeni bir boyut kazanmıştır. Geleneksel tasarım sürecinde mekânsal adaptasyon esneklik, değişebilirlik gibi kavramlar üzerinden gerçekleşirken, dijitalleşme ile birlikte etkileşimli ve sürekli güncellenebilir veri odaklı bir yapıya dönüşmüştür. Bu doğrultuda çalışmada, dijital çağın mekânsal adaptasyon üzerindeki etkilerini kuramsal bir çerçevede ele alınmış, zamana dayalı adaptasyon, kullanıcı merkezli tasarım, kültürel ve sosyal boyut, mekânsal kimlik kavramlarını incelenmiştir. Dijital teknolojilerin mekânın tasarım sürecine entegrasyonuna ilişkin dijital süreçler “parametrik tasarım, algoritmik yaklaşımlar, veri tabanlı tasarım, sanal ve artırılmış gerçeklik (VR/AR) gibi teknolojiler” üzerinden değerlendirilmiştir. Çalışmada, dijital teknolojilerin mekânsal adaptasyon kavramını hangi kuramsal yaklaşımlar üzerinden dönüştürdüğü ve bu dönüşümün tasarım sürecindeki etkilerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Bu kapsamda, ilgili literatür taranmış, ardından “ölçek, kullanılan teknoloji, adaptasyon stratejisi, fiziki ürün / dijital ürün” başlıkları altında “dijital ikizler, 3D modelleme, IoT, VR/AR simülasyonları, parametrik tasarım, algoritmik modelleme, veri tabanlı analiz, adaptif yeniden kullanım, teknolojik adaptasyon, kültürel-sosyal adaptasyon, sürdürülebilirlik, kullanıcı deneyimi” kriterlerini içeren uygulama örnekleri seçilmiş, bu örnekler belirlenen kriterler çerçevesinde incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Bu bağlamda, dijital çağda mekânsal adaptasyonun kuramsal temellerinin ortaya konulması, tasarım sürecine katkısı, esneklik, kullanıcı odaklılık ve teknolojik entegrasyon için yeni yaklaşım yollarının belirlenmesi hedeflenmiştir.