The general consensus on Sustainable Architecture is that, it is the cure for the ecological crisis. However, neither sustainability, nor architecture exists in a vacuum, free of any connection to political struggle. Therefore, a thorough research must be conducted in order to uncover the roots of sustainability, and its relations to architecture. The objective of this thesis is to form a critique of sustainable architecture, and propose an emancipatory ecological architectural praxis. Current understanding of nature can be defined as a bourgeois ideology shaped by Kantian dualism, directly influencing the mainstream definition of 'Sustainable Development' in the Brundtland Report, released in 1987. This ideology of nature brings with it a misguided sense of development which locates technology at its core. The belief that technology will solve all of the world's problems is a mere treatment of the symptom, whereas the real disease remains untouched. The thesis analyses the problem of sustainability from three distinct points of view: Marxist, Eco-Socialist and Green Capitalist perspectives. As a result of this analysis, the thesis aims to propose a radical and holistic approach to sustainable architecture, which is essential in forming a sustainable architectural praxis.

Sürdürülebilir mimarlık hakkında mutabık kalınan nokta şudur ki, sürdürülebilir mimarlık ekolojik krizden tek çıkış yolumuzdur. Ancak ne sürdürülebilirlik ne de mimarlık siyasi mücadelelerden ve tartışmalardan ayrı bir boşluk içerisinde var olmaktadır. Dolayısıyla sürdürülebilirliğin kökenleri ve mimarlık ile olan ilişkileri detaylı bir çalışma ile açığa çıkarılmalıdır. Bu tezin hedefi sürdürülebilir mimarlığın bir eleştirisini oluşturarak çevreci ve özgürlükçü bir mimarî pratik önermektir. Doğa kavramının güncel tanımı Kantçı ikiciliğin tahakkümü altındaki burjuva ideolojisinden beslenmektedir. Bu tanım Sürdürülebilir Gelişme'nin ana akım tanımını yapan 1987'de yayımlanmış Brundtland Raporu'nu doğrudan etkilemiştir. Bahsedilen doğanın ideolojisi yanlış yönlendirilmiş ve teknolojiyi baz alan bir ilerlemeciliğe yol açar. Teknolojinin bütün sorunlara derman olacağı inancı yalnızca semptoma müdahaledir ve hastalığın kendisine etki etmez. Bu tez sürdürülebilirlik problemini üç koldan ele alacaktır: Marksist, Eko-sosyalist veYeşil Kapitalist. Bu incelemeler sonucunda bu tez sürdürülebilir bir mimarî pratik için elzem olan bütüncül ve radikal bir sürdürülebilir mimarlık yaklaşımı getirmeyi hedeflemektedir.

90