Kurtuluş Savaşı’nın sonunda ulus egemenliğine dayalı yeni bir devlet kurulmuş, Lozan Antlaşması’yla yeni devletin uluslararası alanda tanınması sağlanmış ve Cumhuriyet’in ilanıyla birlikte rejim üzerindeki belirsizlikler giderilerek çağdaş bir ülkenin inşa edilmesinin yolu açılmıştı. Coğrafi ve siyasi-kültürel özellikleriyle, bölgesel ve küresel gelişmelerin pek çoğunun doğrudan içinde yer almak durumunda kalan Türkiye’nin dış politikasının üzerine kurulu olduğu temel ilkelerde Osmanlıdan alınan mirasın ve yeni Cumhuriyet için belirlenen hedeflerin etkili olduğu açıktır. İkinci Dünya Savaşından sonra Batı’da yeni dengeler ve bu dengelerin ortaya koyduğu başkalaşmış yeni bir siyasi atmosfer oluşmuş ve Türkiye’de bu süreçten ziyadesiyle etkilenmiştir. Bu yeni politik algılama Türkiye’de Milli Şef İnönü’nün siyasi sistemini dağıtmış ve Demokrat Parti (DP)’nin ortaya çıkışı ile çok partili siyasi yaşam başlamıştır. 1950 yılı ise Türkiye için Atatürk döneminden sonra bağımsızlık tabanlı iç ve dış politikaların terk edilişi ve Batı dünyasına entegre olabilmek için kusursuz bir sadakat gösterilmesi bakımından ilk kırılma noktası olmuştur. Batı’ya yakın ve yönelimli girişimler yaşamın farklı alanlarında kendine yer bularak Türkiye’yi bu önemli merkeze çekmiş ve bölgede denge unsuru olarak var olan algısını Batı dünyası için de ortaya koyma süreci içerisine girmiştir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmuş olduğu 1923 yılından 1960 yılında gerçekleşen darbe girişimine kadar ki 37 yıllık süreçte siyasi gelişmeleri ele alarak Dış Politikada izlenen adımların kıyaslanarak benzerliklerini ve farklılıklarını ortaya koymaktır.