Bu çalışma, İslami ilimler sahasında ve medrese geleneğinde önemli bir yere sahip iki alimin -Molla Halil Siirdî ve Molla Hadî Licî'nin- manzum tarzda kaleme aldıkları tecvîd eserlerini mukayeseli olarak incelemektedir. Çalışma, Risâle fi 'İlmi't-Tecvîd ve Kitâbü'd-Dürri'l-A'lâ fî 'İlmi't-Tecvîd adlı eserler üzerinden, her iki müellifin tecvîd ilmine yaklaşımlarındaki benzerlik ve farklılıkları ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmanın temel konusu, eserlerin karşılaştırmalı biçimde analiz edilerek hangi yönleriyle ayrıştığı ve dönemin İslami ilimler anlayışı hakkında genel bir bakış açısı sunmaktır. Araştırmanın amacı, her iki müellifin manzum tecvîd eserlerini mukayeseli olarak analiz ederek, tecvîd ilminin nasıl ele alındığına dair genel bir bakış sunmaktır. Bunun yanı sıra, eserlerin medrese geleneğinde kullanılan dil ve yöntemler açısından tecvîd ilmine katkısını ortaya koymak hedeflenmiştir. Araştırmada nitel yöntem benimsenmiş; tecvîd metinlerinin çözümlemesi, karşılaştırmalı analiz ve tecvîd içeriklerine yönelik değerlendirme teknikleri kullanılmıştır. Eserler; yapı, içerik, konu sıralaması, tanımlar, örneklemeler, delillendirme yöntemleri ve kullanılan farklı diller (Kürtçe, Arapça, Farsça, Osmanlı Türkçesi) açısından tablo halinde karşılaştırılmıştır. Ayrıca karşılaştırma sürecinde Siirdî'nin Şerhu Diyâi ve Karabaşî'nin Karabaş Tecvîdi adlı eserlerinden istifade edilmiştir. Çalışma sonucunda her iki eserin de tecvîd kaidelerini öğretmeyi hedeflediği, ancak yöntem ve içerik açısından önemli farklılıklar gösterdiği görülmüştür. Siirdî'nin eseri tecvîd kaidelerini halkın da anlayabileceği sade ve öz bir dille sunarken, Licî'nin eseri daha teknik, sistematik ve düzenli bir yapıdadır. Her iki eserin manzum tarzda yazılması ezber kolaylığı sağlamış, ayrıca Kürtçenin yoğun biçimde ilim dili olarak kullanılması bölgesel medrese geleneğinde dil-kültür-eğitim ilişkisini ortaya koymuştur. Sonuç olarak, her iki eser de tecvîd ilmine önemli katkılar sunmakta, yöntem ve içerik farklılığıyla dönemin ve alimlerin ilmi yaklaşımlarını yansıtmaktadır. Siirdî ve Licî'nin üslub ve yaklaşımları tecvîd öğrenimine katkı sunmakta ve ileri düzey de tecvîd öğrenimi için de kaynak oluşturmaktadır. Çalışmanın klasik ve modern dönem tecvîd literatürüne katkı sunması ve medrese geleneğinde çok dilli yeni ilmi çalışmalara zemin hazırlaması önerilmekte. Ayrıca sonraki araştırmalara da kaynaklık etmesi hedeflenmektedir.