Bu çalışmamızda Tasavvufta renk sembolizmini ele aldık. Celâl ve Cemâl aynası olan kainat (makrokozmos), ışığın, renklerin, insan denen "küçük âlemin" (mikrokozmos) yaratılış gizemleriyle beraber; azameti ve korkuyu, zevk ve hayreti bir arada yansıtmaktadır. Tasavvufta renklerin sembolik anlamlarını araştırdık. Tasavvufta haller ve makamlar, insan ruhunun latifeleri, nefis terbiyesinde "ölmeden önce ölmek", nokta-i süveyda, anasır-ı erbaa, ahlat-ı erbaa ve kemalatın zirvesi olan renksizlik makamı renklerle sembolize edilmekteydi. Birinci bölümde rengin nasıl oluştuğunu, dinimizdeki yerini, İslamiyet'in ana kaynakları olan Kur'an-ı Kerim ve Hadislerde renk konusunu araştırdık. Ayetlerde geçen renklerin anlamlarını ve insan psikolojisi açısından anlamlarını inceledik. İkinci bölümde Tasavvuf ilminde renklerle sembolize edilen letaifleri, insan tabiatının renklerle ifade edildiği anasır-ı erbaa ve ahlat-ı erbaayı, nokta-i süveydayı, nefsin mertebelerini, ölümün renklerini, renkten renge girmeyi, renksizlik makamını ve mutasavvıfların giysi renklerini, sema ayinini ve renkle ifade edilen bazı remizleri araştırdık. Bu çalışmamızda manevi eğitimin Tasavvufî tabirle "İnsan-ı kâmil" olma yolunda geçirdiği aşamaların, renklerle tarifini ele aldık. Giyilen kıyafetlerin, geçirilen hallerin, duyguların renkleri ve sembollerini ortaya koymaya çalıştık.