Bu çalışma, sanat ve mimarlık disiplinleri içinde bir metafora dönüşen ‘ev’ kavramını temel alarak, kadının farklı varlık boyutlarındaki mekânsal yorumunu incelemektedir. Bir mekânsal yapıya kadın/öznenin etkisi, bu mekânın betimleyen/yorumlayan dış eril göz (gözlemcinin cinsiyetinden bağımsız olarak) tarafından sınırlandırılması iki örnek üzerinden incelenecektir. Bir 15. yüzyıl Doğu minyatüründeki ‘Süleyman Peygamber'in Divanı ve Belkıs’ ve güncel bir belgeseldeki ‘Çoban Hatice’ kendi mekânlarını nasıl etkilediler ve bu mekânlar başka bir gözlemci tarafından nasıl yorumlandı? Sonuç olarak bu çalışmada; erkek egemen toplum içinde sürekli denetlenen ve toplumsal roller açısından pasif tutulan kadın kimliğinin, bir mekânsal anlatım içindeki etkinliği sorgulanmıştır.