Henüz yazılı edebiyatın gelişmediği dönemde edebiyat ürünlerinin yaratımı ve yayılması söze dayalı olarak gerçekleşmiştir. İcracı/anlatıcılar tarafından sözlü olarak nakledilen anlatılar, aktarım biçimleri ve unsurlarından etkilenerek çeşitlenmiştir. Sözlü anlatıların nakledilme biçimlerinden biri de rivayetle aktarım yöntemidir. "Postmodern Anlatılarda Rivayet Yönteminin Dönüşümü" başlıklı bu çalışmada rivayete dayalı anlatımın sözlü gelenekte nasıl kullanıldığı ve bununla birlikte postmodern anlatılarda kazandığı görünümler ve işlevler tespit edilmiştir. Bu çalışmada sözlü geleneğe ait bir kavram olan rivayete dayalı anlatımın postmodern bir bakış açısıyla yeniden üretime tabi tutulması incelenmiştir. Aynı zamanda rivayet yönteminin postmodern unsurlarla ilişkisi ele alınmıştır. Rivayete dayalı anlatımın sözlü gelenek içindeki yeri ve postmodern anlatılarda kazandığı yeni görünümleri mukayese edilerek ortak ve farklı yanları ortaya konmuştur. Çalışmanın uygulama kısmı için postmodern edebiyatın dikkat çekici isimleri seçilmiştir. İhsan Oktay Anar'ın Kitab-ül Hiyel ve Amat romanları klasik edebiyatın etkilerini taşıması, Orhan Pamuk'un Sessiz Ev ve Benim Adım Kırmızı romanları Doğu ve Batı'nın sentezi olması, Murat Gülsoy'un İstanbul'da Bir Merhamet Haftası ve Bu Kitabı Çalın eserlerinde modern tekniklerin yoğun olması sebebiyle seçilmiş, tespitlerimiz farklı açılardan örneklendirilmiştir.