Dişeti, ağız mukozasının alveol kemiği üzerinde ve dişin boyun kısmında bulunan bölümüdür. Dişetinin, dişler arasında kalan boşluğu dolduran bölümüne ise papil denir. Papil kaybı sonucu, ilgili bölgede gıda sıkışması ve fonasyon problemleri ortaya çıkmakta, dişler arasında oluşan siyah üçgenler ise estetik sorun yaratmaktadır. Papil kaybının giderilmesi amacıyla cerrahi veya cerrahi olmayan birçok yöntem tanımlanmıştır. Oluşan boşluğu kaybolan dokunun kendisi ile doldurmak amacıyla uygulanan yöntemlerden hiçbiri henüz altın standart niteliği kazanmamıştır. Çalışmamızın amacı; papil kaybını gidermek için uygulanan iki yöntemin klinik sonuçlarını karşılaştırmalı olarak değerlendirmektir. Bu amaçla toplam 11 hastada 30 papil çalışmaya dahil edilerek dermal dolgu enjeksiyonu yapılan test grubu ve cerrahi uygulama yapılan kontrol grubu oluşturuldu. Uygulamalar aynı hastada simetrik ve papil kaybı dereceleri aynı olan bölgelerde yapıldı. Papil tepesi ile dişlerin temas noktası arası mesafe, sondalama derinliği, plak indeksi ve papil kanama indeksi ölçümleri uygulamalardan hemen önce ve uygulama sonrası 1, 3. ve 6. ay kontrol dönemlerinde yapıldı. Papil tepesi ile dişlerin temas noktası arası mesafe, papil kaybı alanı ölçümleri klinik fotoğraflar üzerinde başlangıç, 1, 3. ve 6. aylarda, alveol kret tepesi ile dişlerin temas yüzeyleri arası mesafe ölçümleri ise başlangıçta ve işlemlerden 6 ay sonra çekilen radyograflar üzerinden bilgisayar programı ile yapıldı. Hastaların ağrı seviyesi uygulamalardan sonraki ilk haftada, estetik algıları ise 1, 3. ve 6. aylardaki kontrol dönemlerinde değerlendirildi. Her iki grupta da plak ve kanama skorları, 1. ay kontrolünde başlangıca göre anlamlı olarak artarken 3. ve 6. aylarda 1. aya göre anlamlı olarak azaldı. Bu azalmalar yönünden gruplar benzer bulundu. Zaman içinde papil tepesi ile dişlerin temas noktası arası mesafe değişimi periodontal sonda ile ölçüldüğünde, sadece kontrol grubunda 1. ay ölçümleri başlangıca göre anlamlı farklı, diğer kontrol dönemlerindeki ölçümler ise 1. ay değerlerine benzerdi. Papil tepesi ile dişlerin temas noktası arası mesafe değişimi bilgisayar programı ile ölçüldüğünde ise; her iki grubun kendi içinde 1, 3. ve 6. ay değerlendirmeleri başlangıca göre anlamlı farklılık gösterdi. Periodontal sonda ile ölçülen verilerle bilgisayar programı ile ölçülen veriler arasında anlamlı farklar bulundu. Papil kaybı alanı her iki grupta da 1, 3. ve 6. aylarda başlangıca göre anlamlı olarak azaldı. İki çalışma grubunun verileri ise benzerdi. Papil dolum yüzdesi incelendiğinde, cerrahi grubunda 1. ay değeri aynı grubun 3. ve 6. ay değerlerinden farklılık gösterdi. Başlangıç papil kayıpları ayrı ayrı değerlendirildiğinde Sınıf II papiller yine grup içi farklılık gösterirken, Sınıf I papiller hem grup içi hem de gruplar arasında farklılık gösterdi. Alveol kret tepesi ile dişlerin temas yüzeyleri arası mesafe değerlendirildiğinde, kontrol grubunda başlangıca göre 6. ayda anlamlı artış gözlendi. Hastaların uygulama esnasında ve uygulama sonrası süreçte algıladıkları ağrı seviyeleri incelendiğinde, dermal dolgu uygulaması sırasında ve sonrasında hiçbir hastanın ağrı hissetmediği ve cerrahi sırasında ve sonrası ile karşılaştırıldığında uygulama günü, 1, 2. ve 3. günlerde iki grup arasında anlamlı fark olduğu gözlendi. Hastaların 1. 3. ve 6. ay kontrol seanslarında algıladıkları estetik sonuçlar değerlendirildiğinde ise; grupların kendi içinde veya gruplar arasında bir fark bulunamadı. Çalışmamızın sonuçlarına göre; papil kaybının giderilmesi için uygulanan dermal dolgu enjeksiyonu, cerrahi uygulama ile benzer sonuçlar vermektedir. Bu sonuçlara dayanarak, uygulaması daha kolay olan dermal dolgu enjeksiyonu yönteminin papil kayıplarının giderilmesi için iyi bir seçenek olabileceği söylenebilir.