Bu çalışma üç amaç çerçevesinde hazırlanmıştır. Birincisi, enflasyon hedeflemesinin (EH) teknik ve uygulama özellikleri ve önkoşulları, rejimi açıkça benimsemiş 24 ülke uygulamasından da örnekler vererek irdelenmeye çalışılmıştır. İkincisi, iktisat yazınında son zamanlarda yaşanan ve araştırmalara konu olan rejimin uygulanmasının uygulayıcı ülkeler açısından pozitif bir fark yaratıp yaratmadığı tartışması ele alınmıştır. Bu kapsamda, 38 ülkenin ekonomideki temel birtakım göstergelere ilişkin verileri kullanılarak, rejimin makroekonomik performans üzerindeki etkileri istatistiksel olarak analiz edilmeye çalışılmıştır. Son olarak, 2006 yılı başında açıkça EH’ni benimseyen Türkiye’de rejime geçiş süreci ve rejimin önkoşullarına uyum düzeyi incelenmiştir. Ayrıca, önkoşullardan birini oluşturan ve para politikası araçları ile enflasyon arasında istikrarlı ve öngörülebilir bir ilişki olmasını gerektiğini belirten husus, 1987-2005 ve 1987-2007 dönemleri için aylık veriler kullanılarak 6 değişkenden oluşan vektör otoregresyon (VAR) modeli kapsamında ekonometrik olarak sınanmıştır. İkinci amaç kapsamında elde edilen analiz bulgularına göre, EH gerek enflasyon düzeyi ve enflasyondaki oynaklık gerekse enflasyonist atalet açısından hedefleyici ülkelere olumlu katkı yapmış, ancak incelenen dönemde hedefleme yapmayan ülkeler grubunda da aynı olumlu gelişmelerin yaşandığı görülmüştür. Diğer taraftan hedefleme stratejisinin, reel çıktıdaki büyüme ve oynaklık açısından ve kurlarda da oynaklık açısından ise, hedefleme yapan ülkeler lehine pozitif katkı yaptığı görülmüştür. Çalışmanın Türkiye analizi bölümünde elde edilen sonuçlara göre; 2001 sonrası süreçte merkez bankası bağımsızlığının sağlandığı, şeffaflık, hesap verebilirlik ve iletişim politikalarında ciddi bir iyileşme sağlandığı ve mali baskınlığın da kayda değer ölçüde düşürüldüğü görülmüştür. Bununla birlikte, finansal derinleşmede görece bir ilerlemenin kaydedildiği, ancak bunun yeterli olmadığı ve dolarizasyonun da ciddi ölçüde düşmekle birlikte hala yüksek olduğu görülmüştür. Döviz kurundan fiyatlara geçiş etkisinin de, aynı şekilde dalgalı kur rejimine geçiş sonrası düşmekle birlikte, bu düşüşün ihtiyatla karşılanması gerektiği görülmüştür. VAR analizi sonuçlarına göre ise, Türkiye’de enflasyon oranının, çok büyük bir oranda kendisinde meydana gelen artışlardan ve ayrıca beklenenden daha zayıf tespit edilmekle birlikte ulusal paradaki gelecekteki bir devalüasyon beklentisi, para ikamesi artışı ve faiz oranı artışından önemli ölçüde etkilenebileceği görülmüştür. Diğer taraftan, parasal büyümenin enflasyona ilişkin öngörü yapılmasına olanak tanımaması ve fiyat sorunsalı durumuyla karşılaşılması, Türkiye’de salt faiz ile oynayarak enflasyonla mücadele etmenin pek de kolay olmadığını göstermektedir. Sonuçta, para politikası araçları ile enflasyon arasındaki ilişkinin tam olarak istikrarlı ve öngörülebilir olduğundan bahsetmek de güçtür. Ampirik analizin yüksek enflasyonist atalet bulgusunu da hesaba katarsak, TCMB’nın enflasyonu kontrol altında tutabilmesinde en önemli noktanın, enflasyonist bekleyişlerin kırılması gerektiği ortaya çıkmaktadır.