Küreselleşme son otuz yıldır tüm dünyayı etkisi altına almıştır. Bu süreç ,kapitalizmin 1974-1975ʼlerde içine girdiği yapısal krizi aşma çabasının sonucudur. Ancak bu süreçten “Kuzey” ve “Güney” farklı etkilenmektedir. Küreselleşme ile sermaye sınırsız dolaşım imkanını bulurken kapitalist ekonomik sistem yeniden yapılandırılmaktadır. Az gelişmiş ülkeler ise sürecin mağduru durumundadırlar. Küreselleşme ideolojisi, pek çok karşıt söylemi dillendirmektedir. Bunlardan biri, bir taraftan yerelin öneminin arttığı diğer yandan sınırların aşınarak, ulus devletlerin tarihi işlevini sonlandırdığıdır. Oysa bu gün geçerli olan, uluslar arası kurumların aktif işleyişine karşın ulus-devletlerin hala belirli işlevlerini koruduğudur. Ulus-devlet aşınmıştır ancak bu, onun ortadan kalkacağını değil yeniden tanımlanması gerektiğine işaret etmektedir. Tüm bu çerçevede,1980 sonrasında, IMF ve Dünya Bankası tarafından önerilen “Yapısal Uyum Ve İstikrar Programları” ile Türkiye küreselleşme ile eklemlenme sürecine girmiş ve ulusal kalkınmacı politikaları terk ederek, İhracat Öncülüğünde Büyüme yada Dışa Dönük model olarak tanımlanan ekonomik yapılanmalara yönlendirilmiştir. Bu durum, devletin yeniden biçimlendirilmesini gündeme getirmiştir.