Bu çalışma Osmanlı İmparatorluğu’nda Tanzimat öncesi ve Tanzimat dönemlerindeki modernleşme çabalarını Batılılaşma ile gerçek modernleşme stratejileri arasındaki karmaşık denge içerisinde analiz etmektedir. Osmanlı Devleti 18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarında önemli askeri, ekonomik ve idari zorluklarla karşılaştığında sosyo-kültürel, askeri ve idari alanlarda köklü reformlar yapmaya yönelmiştir. Bu köklü reformların hayata geçirilmesinin temel nedeni İmparatorluğun Avrupa’ya kıyasla “geri kalmışlığını” gidermeye çalışmak ve toprak bütünlüğünü korumaktı. Bu çerçevede Tanzimat döneminde (1839-1876) özellikle Gülhane Hatt-ı Hümayunu ve Islahat Fermanı aracılığıyla yönetişim, mali politikalar ve medeni haklar çerçevesinde kapsamlı reformlar yapılmıştır. Bu reformlar sonraki dönemlerde gerçekleştirilecek olan modernleşme hareketleri için zemin hazırlarken, kökleşmiş sosyal ve siyasi yapılar tarafından dirençle karşılaşmış ve derinden eleştirilmiştir. Bu makale Osmanlı İmparatorluğu’nun modernleşme sürecinin başlangıç noktasını ayrıntılı bir şekilde incelemekte, İmparatorluğun modernleşmeye yönelik stratejik adımlarnı, Batı modernitesinin etkileri ve Osmanlı mirasının ve geleneksel değerlerin korunması arasındaki karmaşık denge içerisinde nasıl geliştirmeye ve sürdürmeye çalıştığını varolduğunu ortaya koymakta, bu çerçevede 18. Yüzyılın sonlarından Cumhuriyet dönemine kadar yenilik yahut modernleşme bağlamında bir süreklilik ilişkisinin olduğunu vurgulamaktadır.