Bu çalışmada; 1950'lilerin sonunda, biri Türkiye'de, diğeri Fransa'da "Yeni" adıyla ortaya çıkmış veya eleştirmenlerce öyle adlandırılmış, biri edebiyattan, diğeri de sinemadan olan iki "akım"ı; İkinci Yeni şiir akımıyla Fransız Yeni Dalga'sının bazı ortak paydalarını göstermeye çalışacağım. İki "Yeni"nin de şairleri ve sinemacılarının belirli bir ideolojiye angaje olmamaları, bir gençlik patlaması olarak ortaya çıkmaları, "özerk" bir dili ve yaşamı seçmeleri, dillerinin anti-akademik olması ve -tuhaf biçimde- neredeyse aynı yılda (1958) ilk olgun örneklerini vermeleri; sinefiller ve bibliyofiller için onları belirli başlıklar altında bir araya getirme hevesi vermektedir. Dahası; modern sinemanın (Orson Welles ve sonrası) poetik karakteriyle modern şiirin (Stéphane Mallarmé ve sonrası) imajinatif doğası bu hevesi tetiklemektedir. Modern dünya şiirinin "görsel" oluşuna da paralel olarak, İkinci Yeni şiirinin görsel karakteriyle Yeni Dalga filmlerinin şiirsel karakterine; yenilik, güzellik ve sivillik gibi bazı ana başlıklar altında bakmayı deneyeceğim.