ÖZET: Bu çalışmada özellikle ticari hayatta çok önemli bir yere sahip olan ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 179-182. maddeleri arasında düzenlenen “Ceza Koşulu” ele alınmıştır. Ceza koşulu, borçlunun bir sözleşme ilişkisinden doğan edimini hiç ya da gereği gibi ifa etmemesi durumunda, söz konusu ifa etmeme halinin sonuçlarını ortadan kaldıracak ve/veya azaltacak bir edimi alacaklıya karşı üstlendiği hukuki işlem olarak tanımlanabilir. Türk hukukunda ceza koşulunun “ifa ile birlikte talep edilebilecek ceza koşulu (ifaya eklenen ceza koşulu)”, “ifa yerine talep edilebilecek ceza koşulu (seçimlik ceza koşulu)” ve “dönme cezası” olmak üzere üç farklı görünümü bulunmaktadır. Türk Borçlar Kanunu’nun 179-182. maddeleri arasında ceza koşulunun bu söz konusu görünümleri ile birlikte, alacaklının hakları, ceza koşulunun zarar ile ilişkisi, ceza koşulunun geçersizliği ve ceza koşulunun indirilmesi gibi kurumlar düzenlenmektedir. Taraflar, kurdukları ve kurmayı düşündükleri hukuki ilişkilerde edinmek istedikleri yararlarının, hak ve menfaatleri zarar görmeden hayata geçmesini amaçlamaktadırlar. Ceza koşulu, tarafların bir sözleşme ilişkisinden beklentilerinin yerine getirilmesi ve sözleşme ilişkisine sadakati arttırma amacının en önemli araçlarından biridir. Bununla birlikte uygulamada sıklıkla yer bulan ceza koşulunun, başta hukuki niteliği ve türü olmak üzere, muacceliyeti, indirilmesi gibi hususlarda akıbetinin nasıl belirleneceği konusunda ihtilaflar meydana gelmektedir. Bu çalışmada da doktrindeki farklı görüşler çerçevesinde söz konusu bu kavramların detaylarıyla açıklanması amaçlanmıştır.