Beslissingen nemen is een belangrijk onderdeel van het alledaagse leven. De meeste beslissingen hebben echter twee dingen gemeen: onzekerheid en ongeduld. Er is in het verleden veel onderzoek gedaan naar onzekerheid, maar over de factor ongeduld is nog verrassend weinig bekend. In dit proefschrift proberen we deze lacune op te vullen.Een belangrijk type beslissproces onder onzekerheid dat binnen de psychologie onderzocht wordt, is de perceptuele besluitvorming, waarbij een proefpersoon een interpretatie van ruizige sensorische informatie moet kiezen. Het wiskundige standaardmodel voor dit soort besluitprocessen neemt aan dat ongeduld geen rol speelt in de besluitvorming. In andere woorden, proefpersonen zullen altijd dezelfde hoeveelheid informatie voor een besluit eisen, onafhankelijk van de hoeveelheid tijd die ze al aan de besluitvorming hebben besteed. Een aantal neurowetenschappelijke studies hebben onlangs gesteld dat ongeduld echter tot een optimalere besluitvorming zal leiden; proefpersonen zullen dus minder informatie voor een besluit eisen, naarmate ze meer tijd aan een besluit hebben besteed.Hoewel deze ongeduld-hypothese intuïtief lijkt, blijkt de theoretische en empirische ondersteuning zwakker te zijn dan door haar voorstanders beweerd wordt. Uit een bespreking van de literatuur blijkt immers dat er een aantal tekortkomingen zijn in zowel opzet en uitvoering van experimenten, alsmede in het gebruik van kwantitatieve modellen in de studies die de ongeduld-hypothese steunen. Verder laat een theoretische analyse zien dat ongeduld alleen bij hoge taakmoeilijkheid tot duidelijk optimaler gedrag leidt dan bij het standaardmodel. Daarbovenop kon een hier beschreven experiment de voorspelling van de ongeduld-hypothese, die stelt dat dat proefpersonen hun gedrag optimaal aan hun omgeving aanpassen, niet bevestigen. Samenvattend levert het standaardmodel, dat inmiddels veertig jaar oud is, dus nog steeds de beste beschrijving van perceptuele besluitvorming.

Decision-Making is an integral part of everyday life. Most decisions share two features: uncertainty and impatience. Whilst much research has been done on the role of uncertainty, surprisingly little is known about the role of impatience. This dissertation tries to fill this gap.One of the most important types of decision processes in psychological research is perceptual decision-making, where participants need to choose among several possible interpretations of a stream of noisy sensory information. The mathematical standard model for this type of decision process assumes that impatience plays no role in perceptual decisions. That is, participants should require a fixed amount of information before committing to a decision, irrespective of the amount of time they have already expended on the decision. However, a number of recent studies from neuroscience claim that impatience leads to more optimal decisions. Participants should, therefore, require less information for a decision the more time they have already expended.Although this impatience hypothesis seems intuitive, the theoretical and empirical support for it is weaker than claimed by its proponents. A literature review shows a number of shortcomings in the setup and execution of experimental studies, as well as in the use of quantitative models supporting the impatience hypothesis. A theoretical analysis further shows that impatience only leads to markedly more optimal behaviour if task difficulty is high. Finally, an experimental study described here could not confirm the prediction that participants flexibly adjust their behaviour to the decision environment. In summary, the standard model of forty years still provides the best account of perceptual decision-making in humans.