Artykuł poświęcony jest rozważaniom na temat związku problematyki ekologicznej w dystopijnej prozie amerykańskiego pisarza fantastycznego, Paola Bacigalupiego, z formami prezentacji pejzażu i topografii charakterystycznymi dla korpusu jego twórczości. Rzeczywistość przedstawiona opisywanego w niej świata – Ziemi w nieodległej przyszłości – jest formowana zgodnie z następującym modelem: zasób dzisiejszej toponomastyki odniesiony zostaje do miejsc w dużym stopniu odmienionych za sprawą katastrof klimatyczno-ekologicznych i dewastacyjnego wpływu współczesnej gospodarki nie tylko na krajobraz, ale wręcz na kształt (topograficzny, klimatyczny, biologiczny) całych kontynentów. Zmiana dobrze nam znanych map (geograficznych, politycznych, gospodarczych) naszego świata, która leży u podłoża konstrukcji pisarskich światów Bacigalupiego, jest z jednej strony w pełni zharmonizowana z analizami przemian społeczno-polityczno-ekonomicznych, cywilizacyjnych i etycznych, które stanowią główną kanwę jego twórczości, z drugiej zaś – pełni rolę narzędzia kreującego swoiste poczucie wyobcowania (a w konsekwencji – zagrożenia) czytelnika.

The article analyzes the connections between the questions of ecology and the formal presentations of landscape and topography in the dystopian prose of Paolo Bacigalupi. He models his literary world – the Earth in no so distant future – along the following framework. Today’s toponomastics refers to the places which have been transformed by eco-climatic disasters and devastated by modern economy on many platforms: geographical, political and biological. The shift of the widely recognizable world maps (geographical, physical, economic) underlies Bacigalupi’s literary constructs. On the one hand, it corresponds with the authorial analyses of socio-political-economic and civilization-ethical transformations around which his stories revolve. On the other, this change evokes in the reader the sense of alienation and, consequently, threat.