Op een zonnig terras in Potsdam bespraken Marijke en ik ooit de tijd rond 1970, waarin het marxisme de Nederlandse universiteiten rood kleurde. Marijke leerde op haar studentenvereniging de Internationale zingen; ik werd als universitair docent geacht mij te verdiepen in "kritiese" of "materialistiese" taalkunde.In die tijd kon je marxistisch-georiënteerde studenten vaak het woord praxis horen gebruiken. Praxis betekende gewoon "praktijk". Desgevraagd beaamden mijn studenten dit, maar, zo zeiden ze, "wij" spreken van "praxis". Het was puur een signaalwoord, waarmee je je als aanhanger van een ideologie kenbaar maakte. Een paar jaar later verdween, met de ideologie, ook het gebruik van praxis uit mijn werksfeer.Ik heb deze boeiende fluctuatie in de Nederlandse woordenschat wat nader onderzocht via de KB-website Historische Kranten. Daarbij bleek het gebruik van praxis wijder verbreid dan ik dacht! Zowel in tijd als in toepassingssfeer. Het oorspronkelijk Duitse praxis werd in het Nederlands overgenomen op diverse gebieden. In de eerste plaats de theologie, voorts de medische en sociale&politieke wetenschappen. Het eerste aangetroffen voorbeeld dateert van 1807, het laatste van 1994. In de hoogtij-jaren’70 bespotten sommige columnisten het gebruik van praxis. Niettemin, "de praxis van het taalgebruik"(Google) leert dat praxis nog onder ons is; ik trof één voorbeeld aan uit 2014.