Przedmiotem pracy są powiązania między poczuciem osamotnienia, a sposobami radzenia sobie ze stresem przez młodzież. Współcześnie, samotność jest zjawiskiem powszechnym, i coraz częściej problem ten dotyczy ludzi młodych. Brak wsparcia ze strony innych powoduje wzrost poczucia osamotnienia, który wpływa negatywnie na rozwiązywanie problemów i radzenie sobie w sytuacjach trudnych, stresujących. Zawarty w pracy program badawczy został zrealizowany na podstawie następujących metod psychologicznych: Skali do Badania Samotności (SBS) Z. Dołęgi, Wielowymiarowego Inwentarza do Pomiaru Radzenia Sobie ze Stresem (COPE) C.S.Carvera, M.F. Scheiera, J.K.Weintrauba, Kwestionariusza Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS) N.S. Endlera i J.D.A. Parkera oraz Ankiety personalnej własnej konstrukcji. W badaniach wzięła udział młodzież studiująca w wieku od 20 lat do 25 lat. Grupę badanych stanowiły 162 osoby, w tym 103 kobiety i 59 mężczyzn. Rezultaty badań pozwalają na wyciągnięcie wniosków końcowych. Młodzież osamotniona preferuje emocjonalne sposoby radzenia sobie ze stresem. Osoby charakteryzujące się wysokim poziomem osamotnienia stosują ucieczkowo-unikowe strategie radzenia sobie oraz styl skoncentrowany na emocjach. Natomiast młodzież o niskim poziomie poczucia osamotnienia wybiera aktywne strategie radzenia sobie ze stresem.