Nieśmiałość jest zjawiskiem powszechnym, choć jej przejawy zależne są od wpływów kulturowych. Nieśmiałość stanowi istotny problem jednostkowy i społeczny, gdyż zmniejsza swobodę działania i utrudnia osiąganie zamierzonych celów. Zachowania zaradcze młodzieży nieśmiałej są stosunkowo nowym obszarem badawczym. Celem realizowanego projektu jest odpowiedź na pytanie: Czy i jakie różnice występują w zakresie zachowań zaradczych pomiędzy młodzieżą nieśmiałą, a młodzieżą nie cechującą się nieśmiałością? Aby na nie odpowiedzieć przeprowadzono badania w grupie 192 uczniów szkół ponadgimnazjalnych. Do badań wykorzystano następujący zestaw metod psychologicznych: Kwestionariusz „N” R.W. Croziera, Skala „T” N. Eisenberg, R. Fabes i B. Murphy, Kwestionariusz COPE Ch. Carvera, Arkusz personalny własnego autorstwa. Analiza statystyczna i psychologiczna materiału empirycznego wskazuje, iż młodzież nieśmiała różni się znacząco od swoich rówieśników, których nie charakteryzuje nieśmiałość w sposobie radzenia ze stresem. Nieśmiali adolescenci preferują zachowania zaradcze typu: zaprzestanie działań, odwracanie uwagi, zaprzeczanie oraz zwrot ku religii. Można je określić jako zachowania pasywne, a przez to mało efektywne. Młodzież, która nie cechuje się nieśmiałością wybiera następujące zachowania zaradcze: konsumpcję alkoholu lub innych środków psychoaktywnych, poszukiwanie wsparcia emocjonalnego oraz instrumentalnego, pozytywne przewartościowanie i rozwój. Są to zachowania aktywne, niektóre z nich bardzo ryzykowne.