Niniejsza praca ma na celu dowiedzenie tezy, że to właśnie naciski polityczne oraz wpływy niezadowolonych społeczności lokalnych sprawiły, że żyjemy w kraju podzielonym na 16 województw, między którymi występują duże dysproporcje w wielu aspektach, a także pewne województwa są nielogiczne ze względu na nazewnictwo i historię. Drugą częścią tezy jest stwierdzenie, że interesem narodowym Polski w XXI wieku jest stworzenie takiego układu obszarów metropolitalnych, który pozwoliłby najsilniejszym ośrodkom w kraju na udźwignięcie rozwojowego ciężaru i zbliżenie się do europejskiej czołówki, do której nam daleko. W pierwszym rozdziale zatytułowanym „Regiony w Polsce i Europie” przedstawiłem sposób, w jaki uporządkowane są regiony na Starym Kontynencie, nakreśliłem kategoryzację regionów w ramach Unii Europejskiej. W drugim rozdziale została opisana batalia o liczbę województw i targi polityczne w parlamencie, a także poza nim. Wszystkie te zdarzenia miały miejsce na przestrzeni lat 90. XX stulecia. Batalia, która wypunktowała błędy koalicji, ukazała niewłaściwą taktykę rządu oraz brak odpowiedniego charyzmatycznego kreatora reformy. Ostatni trzeci rozdział pt.: „Z perspektywy 14 lat – propozycje utworzenia nowych regionów oraz wzmocnienia ośrodków metropolitalnych w Polsce” zawiera pomysły dodania nowych regionów do wojewódzkiej puli oraz pomysły jak stworzyć ośrodki metropolitalne w Polsce. Regiony w naszym kraju są zróżnicowane pod wieloma względami, dlatego też istotnym elementem polskiej strategii rozwoju na przyszłość są ośrodki metropolitalne będące tzw. lokomotywami rozwoju. Celem takiego rozwiązania jest zbliżenie się do najbardziej rozwiniętych państw w Europie.