Praca ma charakter teoretyczno-empiryczny. Podjęty problem badawczy dotyczy stresu i radzenia sobie ze stresem choroby jaką jest łuszczyca. Badaniami objęto grupę 50 chorych na łuszczycę (24 kobiety i 26 mężczyzn), w przedziale wiekowym od 18 do 60 roku życia. W badaniach wykorzystano kwestionariusz ankiety własnej konstrukcji. Zebrane dane empiryczne poddano analizie ilościowej i jakościowej. Z przeprowadzonych analiz wynika, że osoby chore na łuszczycę nie akceptują własnej choroby. Czują się izolowane od otoczenia. Zgłaszają problemy interpersonalne, których przyczynę upatrują w braku wiedzy otoczenia na temat choroby łuszczycy. Osoby badane unikają kontaktu z bliskimi i otoczeniem, uciekają od sytuacji stresowych zamykając się w sobie. Uzyskane wyniki przekonują o celowość pomocy psychologicznej skierowanej do osób chorych na łuszczycę. Takie postępowanie może okazać się pomocne w przystosowywaniu osoby do okoliczności choroby i poprawy jakości życia.