Realizowany projekt badawczy dotyczy powiązań między inteligencją emocjonalną, a zachowaniami zaradczymi preferowanymi przez piłkarzy zawodowych. Emocje w życiu każdego sportowca odgrywają niezwykle istotną rolę. Umiejętność właściwego kierowania nimi, rozpoznawania nie tylko własnych stanów emocjonalnych, ale również sportowych współtowarzyszy staje się coraz szerszym obszarem zainteresowań psychologów sportu. Inteligencja emocjonalna może również stanowić ważny moderator skutecznego radzenia sobie ze stresem. Jest to tym bardziej godne uwagi, ponieważ problematyka zachowań zaradczych jest niezwykle istotna z punktu widzenia dynamicznie rozwijającego się sportu. Przyjęty w pracy program badawczy został zrealizowany w oparciu o następujące metody: Kwestionariusz Inteligencji Emocjonalnej INTE autorstwa Nicoli S. Schutte, Johna M. Malouff, Leny E. Hall, Donalda J. Haggerty, Joan T. Cooper, Ch.J. Golden, Liane Dornheim; Kwestionariusz Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS) N.S. Endlera i J.D.A. Parkera; Wielowymiarowy Inwentarz do Pomiaru Radzenia Sobie ze Stresem (COPE) C.S. Carvera, M.F. Scheiera, J.K. Weintrauba oraz Arkusza Personalnego własnej konstrukcji. Grupę badanych stanowiło 122 piłkarzy zawodowych. Średnia (M) ich wieku wyniosła 25,86 przy odchyleniu standardowym (SD) równym 4,01. Uzyskane na podstawie badań własnych rezultaty pozwalają na wyciągnięcie końcowych wniosków. Piłkarze o niskim poziomie inteligencji emocjonalnej preferują emocjonalny oraz unikowo-ucieczkowy styl radzenia sobie ze stresem. Charakteryzuje ich również stosowanie emocjonalnych oraz unikowych strategii zaradczych. Z kolei piłkarze o wysokim poziomie inteligencji emocjonalnej preferują styl radzenia sobie ze stresem skoncentrowany na zadaniu oraz aktywne strategie zaradcze.