Postawy rodziców mają bardzo istotny wpływ na rozwój i życie dzieci. Od nich zależy jakie dziecko posiada umiejętności radzenia sobie ze stresem oraz poziom poczucia koherencji. Celem pracy było określenie zależności pomiędzy spostrzeganiem postaw rodzicielskich a poczuciem koherencji i jego komponentami u młodzieży. Przyjęto definicję postawy rodzicielskiej jako nabytej struktury kierującej zachowaniem się rodziców w stosunku do dzieci. Badania opierają się na teorii salutogenetycznej, określającej poczucie koherencji, jako orientację człowieka, wyrażającą poczucie, że napływające bodźce są ustrukturalizowane, przewidywalne i wytłumaczalne. Hipotezy badawcze dotyczyły istnienia dodatniej korelacji postaw rodzicielskich z poczuciem koherencji i jego komponentami oraz występowania różnic w zakresie percepcji postaw rodzicielskich między grupami osób o wysokimi i niskimi poczuciu koherencji. W prezentowanych w pracy badaniach zastosowano Skalę Postaw Rodzicielskich (SPR) opracowaną przez M. Plopę do ujęcia percepcji postaw rodzicielskich i Kwestionariusz Orientacji Życiowej (SOC – 29) autorstwa A. Antonovskiego do pomiaru poczucia koherencji i jego komponentów. Uczestniczyło w nich 240 osób (120 kobiet i 120 mężczyzn) w wieku 18 i 19 lat, uczniów Liceum Ogólnokształcącego im. A. Grottgera w Grybowie. Uzyskane wyniki badań częściowo potwierdziły zakładane hipotezy wykazując współwystępowanie postaw rodzicielskich matki i ojca z poczuciem koherencji i jego komponentami. Stwierdzono, że osoby różniące się pod względem poczucia koherencji, przejawiają różnice w percepcji postaw rodziców.