Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie, czy dyskusja, jaka toczy się w środowisku naukowym, uwzględnia rzeczywistą sytuację seniorów na rynku. Postawiono w nim tezę, że instytucje, które potencjalnie mogą być zainteresowane pozyskaniem osób starszych jako swoich klientów, w rzeczywistości nie podejmują żadnych działań spośród tych, które postulowane są przez badaczy, a które wyraź-nie zgadzają się z ich interesem. Nie oznacza to, że osoby starsze nie korzystają z szerokiego wachlarza usług oferowanych przez przedsiębiorstwa różnych sekto-rów gospodarki. Zadaniem, które postawiono sobie w niniejszej pracy, jest znale-zienie odpowiedzi na pytanie, czy instytucje kultury i użyteczności publicznej mają w swojej ofercie produkty i usługi przystosowane dla tego typu odbiorców? Całość rozważań stanowi przyczynek do postawienia diagnozy dotyczącej funkcjo-nowania seniorów w miastach na przykładzie toruńskim. Obszar zainteresowania badawczego dotyczył instytucji kultury oraz innych instytucji, które organizują czas wolny i dostarczają narzędzi ułatwiających życie. Były to toruńskie muzea, galerie, kina, ale też biura podróży, banki, czy salony telefonii komórkowej i firmy oferujące sprzęt komputerowy.