Rozwój środków komunikacji doprowadził do istotnych zmian w sposobie funkcjonowania nauki oraz informowania o wynikach prac badawczych. W referacie zostanie podjęte zagadnienie blogosfery naukowej jako przykładu wykorzystania nowych mediów w procesie upowszechniania nauki. Komunikacja naukowa za pośrednictwem narzędzi internetowych zaczyna funkcjonować w paradygmacie kultury konwergencji, łącząc stare i nowe media w procesie dystrybucji wiedzy. Stare media nie tylko nie zostały wyparte, ale nadal są wykorzystywane i wspierane przez nowe technologie (rola mediów społecznościowych w procesie komunikacji naukowej zostanie omówiona na przykładzie serwisów Twitter, Facebook, Google Plus). Oprócz wskazania podstawowych elementów historycznych i typologicznych z zakresu funkcjonowania blogów naukowych, zostaną przedstawione i przedyskutowane funkcje, jakie blog może zaoferować: autorom-naukowcom, czytelnikom, społeczeństwu. Omówione zostaną przyczyny i motywacje stojące za rozpoczęciem blogowania oraz powody nie-blogowania o nauce (np. osobisty charakter blogu, a obiektywny charakter informacji naukowej). Autor podejmie próbę zarysowania panoramy polskiej blogosfery naukowej (przegląd projektów i inicjatyw) oraz opowie o blogowaniu z perspektywy naukowca na przykładzie swojego blogu Warsztat badacza komunikacji. Zaprezentuje blogi jako współczesne narzędzie komunikacji naukowej oraz przeanalizuje wyzwania i problemy mogące pojawić się podczas tworzenia serwisu naukowego skierowanego do szerokiego grona odbiorców (zarówno studentów, jak i pracowników naukowych). Na podstawie prac nad wortalem Nauka i Postęp tworzonym przez Politechnikę Poznańską, Telewizję Polską Oddział w Poznaniu oraz Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego wskaże trudności, jakie wyłaniają się przy łączeniu starych i nowych mediów w procesie promocji i upowszechniania nauki. Analizy będą uwzględniały m.in. badania przeprowadzone przez TNS Pentor w ramach projektu, dzięki któremu powstał wortal Nauka i Postęp.