Neste traballo abordaremos o estudo histórico da evolución da vestimenta dos labregos galegos entre 1850 e 1940 en dous sentidos, a común e a idealizada folcloricamente. Nunha Europa, que cara mediados do século XIX vive o nacemento dos nacionalismos, elementos como o traxe serán recurrentes na procura de sinais de identidade, poñéndose en valor o folclore das clases populares como depositaria da verdadeira identidade colectiva que se quere construir. A sociedade galega, como a europea, era, neste periodo, maioritariamente rural. Un país de labregos que se vestían dun xeito propio, axeitado ao clima e aos traballos, con elementos herdados do pasado pero que viñeron incorporando novas prendas e materiais que se adaptaron perfectamente aos gustos e necesidades imperantes na sociedade rural. Tan só trocando unhas prendas por outras pero sen variar a súa funcionalidade. Así, por exemplo, os dengues, cofias ou monteiras foron paseniñamente trocados por panos de materiais industriais, chapeus e boinas, comezando para moitos autores a fin do xeito de vestir considerado tradicional naquela altura.