Turkcede “sivi icmeye yarayan kap, kâse, kadeh, canak, fincan” gibi cesitli anlamlarla karsimiza cikan ayak , Turk kulturunde cok yaygin ve eski hatiralari olan bir kelimedir. Tarih boyunca Kore Yarimadasi’ndan Macaristan ovalarina kadar yayilmis Turklerin dilinde ayak kelimesinin en eski kullanimina Tuna Bulgarlarinin ve Uygurlarin dillerinde rastlanir. Kelimenin Turkcedeki eskiligi kadar Turk soylu topluluklarin yayildigi butun Orta Asya ile Dogu Avrupa’nin her bolgesinde elinde kadeh tutan heykellere rastlamak da mumkundur. Bu calismada hem Turklerin kultur tarihleri hem de dilleri bakimindan onem arz ettigini dusundugumuz ayak kelimesinin kokeni hakkinda yeni gorusler ortaya konulmaya calisilacaktir. Calismanin temelinde ayak kelimesinin kokeni hakkinda bugune kadar aydinlatici ve tatmin edici bir bilginin ortaya konulmamis oldugu yonundeki kanaat yatmaktadir.