: İnsanın temel duygularından olan korku, doğuştan gelen ancak sonraki zamanlarda insanın hayattaki deneyimlerle birlikte artan ve yaygınlaşan bir olgudur. İnsanın hayatta kalması için bilinçaltında yer alan ve doğuştan edinmiş olduğu korku, insanın yaşamını idame ettirmesini sağlayan en temel duygudur. Hayatın her döneminde insanın karşılaştığı ve mücadele etmek zorunda olduğu korku duygusu, aslında dünya hayatındaki temel duyguların biridir. Başta psikoloji olmak üzere farklı disiplinlerin üzerinde çalışma yaptığı korku duygusu, bir anlamda sanatın ve edebiyatın da ortak konusudur. İlk çağlardan itibaren insanoğlu, karşılaştığı veya anlamlandıramadığı korku unsurlarına dair çeşitli sanat eserleri oluşturarak korkuya dair duygularını ve düşüncelerini sonraki nesillere aktarmıştır. Edebiyat dünyasında da korkuya dair pek çok bilgi ve kültürel unsur bulunmaktadır. Toplumların kültürlerine genel olarak bakıldığında sözlü ve yazılı edebiyatlarda korkunun sebep olduğu pek çok ritüele ve geleneğe rastlamak mümkündür. Yaşandığı dönemdeki sosyal hayatın izlerini günümüze kadar aktaran klasik Türk edebiyatında da benzer bir durum söz konusudur. Divan şairleri korku duygusuna dair pek çok anlayışı okuyucusuna aktarmıştır. Her şeyden önce birer insan olan divan şairleri; yaşadıkları dönemde bir insanın sahip olduğu korku duygusunu gerçek anlamda eserlerine yansıtırken, yeri geldiğinde klasik edebiyatın hayal dünyasında oluşturulan kurmaca korkulardan da bahsetmişlerdir. Klasik Türk edebiyatında amacı gerçek veya mecazi anlamda sevgiliye ulaşmak olan âşık tipine bakıldığında, âşığa ait pek çok korku türünün divan şairlerince işlendiği görülür. Estetik kaygıyla hayalî ortamda oluşturulan bu korkuları tanımlamak ve anlamlandırmak klasik Türk edebiyatının anlam dünyasını daha iyi bir şekilde idrak etmemize fırsat verecektir. Bu amaçla çalışmamızda klasik Türk edebiyatındaki âşık tipinin korkuları üzerinde durularak bu korkuların altında bulunan sebepler açıklanmaya çalışılacaktır.