“Kara Ninni” (bu, “Karanlık Romantizm”den mülhem olarak kurguladığım bir terimdir) günümüze kadar tamamen bilinen veya en azından tanınan bir olgu değildir. Bunun başlıca nedeni, “beyaz” ninniye göre daha az sıklıkla nesilden nesile aktarılmış veya kaydedilmiş olmasıdır. “Beyaz” ninni hala yaygın olarak önemsiz kabul edilirken, “kara” ninni –söyleyenlerin kendileri tarafından bile– “uygunsuz” olarak kabul edilir ve ortaya çıkarılmaktan ziyade gizli tutulması daha olasıdır. Komşu veya arkadaş, “iyi” annenin “sevgili” çocuğuna gizlice ne söylediğini asla duymaz! Yine de, Türk kültürü de dahil olmak üzere tüm kültürlerde, “beyaz” ninninin yanında bir “kara” ninni olduğuna ikna olunabilir – tıpkı toplumsal kısıtlamaların ve tabuların ötesinde her yerde doğal insanlar olduğu gibi: yorgun, çoğu zaman kırgın anneler ve kızlar, dinlenmiş, cıvıldayan neşeli bir “yaramazı” sakinleştirmeye çalışırlar; Bir meyhanede oturan ya da çocuklarını tamamen terk etmiş bir adamın çocuğuna sevgiyle bakması beklenen kadınlar; kendileri de hâlâ çocuk olan ve beşiğin başında oturmaktansa arkadaşlarıyla top oynamaya koşmayı tercih eden anneler; ebeveynleri eğlenmeye çıkmış olan çocuğuna bakmak zorunda kalan küçük kız kardeş; kendi çocuklarını ihmal etmek zorunda kalan veya onları kaybetmiş ya da onlardan mahrum bırakılmış dadı... Ancak bu basit gerçeklerin sıralanması bile bazı sosyal reformcular tarafından reddedilecektir. “Kara ninni” onlara karşı tanıklık eder.