ศึกษาการตอบสนองต่อภาวะแล้งในถั่วเหลือง (Glycine max (L.) Merrill) 3 พันธุ์ คือ พันธุ์ นว.1 สจ.5 และ มข.35 ในระยะต้นกล้า โดยการให้ต้นกล้าได้รับภาวะแล้วจากสารละลายธาตุอาหารที่มีโพลีเอทธิลีนไกลคอล 4000 ความเข้มข้น 0 2.5 และ 5 เปอร์เซ็นต์ เป็นเวลา 0 3 และ 6 วัน และหลังจากกลับมาได้รับน้ำ 3 วัน ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า เมื่อได้รับภาวะแล้ง 3 วัน ถั่วเหลืองพันธุ์ นว.1 เท่านั้นที่ยังคงมีปริมาณน้ำสัมพัทธ์และปริมาณรงควัตถุในการสังเคราะห์ด้วยแสง เช่นคลอโรฟิลล์เอ คลอโรฟิลล์บี และแคโรทีนอยด์ไม่ต่างจากชุดควบคุม แต่หลังจากได้รับภาวะแล้ง 6 วัน ที่ภาวะแล้งทั้ง 2 ระดับ ทำให้ถั่วเหลืองทุกพันธุ์มีปริมาณน้ำสัมพัทธ์ น้ำหนักแห้งของรากและต้นรวมทั้งปริมาณรงควัตถุลดลง โดยหลังจากกลับมาได้รับน้ำ 3 วัน ใยแก่ของ สจ.5 สามารถฟื้นตัวกลับไปสร้างรงควัตถุได้ดีกว่าอีก 2 พันธุ์ ในขณะที่ใบอ่อนของทั้ง สจ.5 และ มข.35 สามารถฟื้นตัวกลับไปสร้างรงควัตถุได้ดีกว่านว.1 สำหรับแอกทิวิตีของซูเปอร์ออกไซด์ ดิสมิวเตส พบว่าที่ระดับ โพลีเอทธิลีนไกลคอล 2.5 เปอร์เซ็นต์ของถั่วเหลืองทุกพันธุ์มีแอกทิวิตีของซูเปอร์ออกไซด์ ดิสมิวเตสเพิ่มขึ้น โดยหลังจากกลับมาได้รับน้ำ สจ.5 และ มข.35 ยกเว้น นว.1 มีแอกทิวิตีของซูเปอร์ออกไซด์ดิสมิวเตสลดลงไปเท่ากับชุดควบคุม จากผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า ภาวะแล้งที่ระดับโพลีเอทธิลีนไกลคอล 2.5 เปอร์เซ็นต์ อาจจะทำให้มีการสร้างซูเปอร์ออกไซด์เพิ่มขึ้น ดังนั้น แอกทิวิตีของซูเปอร์ออกไซด์ ดิสมิวเตสจึงเพิ่มขึ้นเพื่อมากำจัดซูเปอร์ออกไซด์ดังกล่าว โดยหลังจากกลับมาได้รับน้ำ พบว่า สจ.5 และ มข.35 มีแอกทิวิตีของซูเปอร์ออกไซด์ ดิสมิวเตสลดลงมาเท่ากับชุดควบคุม อาจจะกล่าวได้ว่ามีการสร้างซูเปอร์ออกไซด์ลดลง ในขณะที่ นว.1 ยังคงมีแอกทิวิตีของซูเปอร์ออกไซด์ ดิสมิวเตสสูงกว่าชุดควบคุม ซึ่งอาจเกิดจากซูเปอร์ออกไซด์ที่ยังมีระดับสูง จากการศึกษาการตอบสนองของถั่วเหลืองทั้ง 3 พันธุ์เสนอได้ว่า สจ.5 น่าจะมีความสามารถในการทนแล้งมากที่สุด ในขณะที่ นว.1 น่าจะมีความทนแล้งน้อยที่สุด