I. Dünya Savaşı ile birlikte Orta Doğu’da yeni bir düzen oluştu. Bu yeni düzenin bir üyesi ise İsrail adında bir Yahudi devletiydi. II. Dünya Savaşı’nın ardından bağımsızlığını kazanan İsrail devleti, Orta Doğu siyaseti için günümüze kadar süren büyük bir kaos oluşturdu. Yeni İsrail devletinin bütün komşuları, düşmanları olan Arap devletlerinden oluşuyordu. İsrail ise bölgedeki yalnızlığını, Müslüman, ama Arap olmayan ülkelerle gidermeye çalıştı. Bu doğrultuda İsrail’in bölgede kendisine en yakın gördüğü ülke ise Türkiye idi. Osmanlı İmparatorluğu’nun vârisi olan Türkiye için Soğuk Savaş’ın patlak vermesiyle tek güvenlik sorunu, bölgede herhangi bir komünist devletin veya yapının olmamasıydı. Bu yüzden İsrail ile diplomatik ilişkiler kurmasında herhangi bir beis yoktu. Bu makalede, İsrail’in kuruluş sürecinin Orta Doğu’daki etkilerinin yanı sıra İsrail’i tanıyan ilk Müslüman ülke olan Türkiye’nin niçin böyle bir adım attığı irdelenmiştir. Yapılan literatür taraması ve döküman analizi sonucunda her iki ülkenin de siyasi ve ekonomik nedenlerden dolayı birbirleriyle ilişkilerini geliştirmek zorunda kaldıkları, ancak bu ilişkinin başka iç ve dış politik olaylara yansıdığı gözlenmiştir.