Pantomima, której początek łączy się z powstaniem tragedii i komedii w starożytnej Grecji, z biegiem czasu stała się sztuką samodzielną, ale i narzędziem służącym do antyewangelizacji w Cesarstwie Rzymskim. Chrześcijaństwo, szczególnie w pierwszych wiekach, musiało zmagać się z wrogo nastawioną władzą rzymską, która wykorzystywała narzędzia kulturalne, w tym mimos i pantomimus, do walki z rodzącym się Kościołem. W czasach współczesnych podwaliny pod nową relację między Kościołem a światem sztuki wypracował Sobór Watykański II, dostrzegając wielki potencjał w artystycznych środkach wyrazu ożywionych duchem humanizmu i chrześcijaństwa. Ewangelizatorzy coraz chętniej zaczęli sięgać po „milczący teatr”, realizując w nim tematy dające się sklasyfikować w trzech uzupełniających się etapach nowo ewangelizacyjnych, poruszających problematykę kerygmatyczną, preewangelizacyjną oraz inkulturacyjną.