W związku z powszechną w XIX wieku koncepcją stawiającą znak równości między tym co ludowe, a tym co narodowe, Autorka artykułu opisuje elementy, które polscy kompozytorzy stosowali dla uzyskania narodowego charakteru muzyki. Wskazuje na odrębność i specyfikę w tym zakresie muzyki Fryderyka Chopina. Na podstawie analizy rożnych przykładów muzycznych stawia tezę, że narodowy charakter muzyki leży w sferze recepcji, a nie samej struktury dźwiękowej utworu, a posługiwanie się elementami muzyki tradycyjnej, nie jest wystarczającym czynnikiem do odbioru utworu w kategoriach narodowych. W XIX wieku istotne znaczenie miała narodowość kompozytora, jego postawa wobec problemów własnego narodu i narodowego charakteru sztuki.