Sztuka trwa w permanentnym procesie komunikacji, lecz ze względu na upływ czasu i przeobrażenia społeczne zmianie ulega sposób jej odbioru. Sztuka ze swej istoty nie daje się zamknąć w ramy czy definicje. Zagadnienia uniwersalizmu, symbolizmu oraz upływu czasu w kontekście komunikacji sprowadzają się do refleksji, iż wszystko, co jest dziś neutralne i zrozumiałe, w kolejnej generacji czy wieku może zmienić znaczenie i sens w procesie dekodowania. W jaki sposób sztuka komunikuje się względem narracji ze społeczeństwem? W tym kontekście niezwykle ciekawe wydaje się zagadnienie projektowania komunikacji, designu, kreowania marki i wizerunku z wykorzystaniem artefaktów i sztuki. W rozważaniach dokonano analizy zarówno teoretycznego ujęcia zagadnienia, jak i praktycznych działań z uwzględnieniem ponad 600-letnich fresków Kaplicy Trójcy Świętej, których wizerunki są używane w celu projektowania komunikacji Muzeum Narodowego w Lublinie oraz strategii miasta.