Kryzys przestrzeni jest stanem wielorakich strukturalnych konfliktów pomiędzy różnymi podmiotami gospodarującymi w przestrzeni. Zjawisko to narasta w efekcie rosnących potrzeb przestrzennych będących efektem rozwoju społecznego i gospodarczego. Narzędziem eliminowania konfliktów przestrzennych jest w założeniu planowanie przestrzenne. W rzeczywistości jednak planowanie to nie likwiduje konfliktów przestrzennych. Rozstrzyga je tylko i zapobiega ich ściśle fizycznym przejawom. Nie usuwa natomiast faktycznych kolizji interesów pomiędzy użytkownikami przestrzeni. Co więcej – tworzy nawet nowe mechanizmy tych kolizji. Oznacza to, że kryzys przestrzeni jest zjawiskiem obiektywnym i nieuniknionym.