Posthumanizm, transhumanizm, animal studies – wystarczy rzut oka na najnowsze nurty w literaturoznawstwie, by się zorientować, jak wiele inspiracji dostarczają dziś badaczom literatury pięknej te nurty myślenia (i działania), które próbują na nowo zdefiniować miejsce człowieka w świecie dzięki osłabieniu, a w niektórych ujęciach nawet dzięki zniesieniu opozycji pomiędzy naturą i kulturą lub – szerzej – pomiędzy tym, co ludzkie, i tym, co nie-ludzkie. Posthumaniści podkreślają bowiem, że racjonalistyczny koncept natury – czyli nie-ludzkich form życia i tak zwanej przyrody nieożywionej – był pewną totalizującą całością, pozostającą na usługach historycznie zmiennych ideologii i w związku z tym wymaga radykalnej dekonstrukcji. Nie chodzi ich zdaniem o to, by tak rozumianą naturę chronić, ale o to, by ją inaczej rozumieć: by ją mentalnie „uspołecznić”, to znaczy traktować ją jako część tego, co ludzkie.