Dil politikaları günümüzde ülkeler tarafından önemsenen bir olgudur. Ülkeler kendi sınırları içinde ve dışında belli dil politikaları uygulamaktadırlar. Ülkelerin kendi sınırları içinde milli bütünlüğünü sağlamaya yönelik bir politika uygularken, ülkeleri dışında ise yayılmaya yönelik bir eğilimle dilde merkezileşme amacı gütmektedirler. Sömürge politikası sonucunda asimile ettiği, dilini unutturduğu, etnik azınlıklarda toplum diline yaptığı kısıtlamacı yaklaşımla sömürme fiilini dilde gerçekleştirmeye devam etmektedir. Böylece kolonyal ideoloji ile yayılmacı bir politika izleyen Batı toplumları dil üzerinden söz konusu politikalarına yeni bir boyut kazandırmışlardır. Bazı Avrupalı sömürgeciler ekonomik yönden egemen oldukları ülkelerde aynı zamanda dillerinin öğrenilmesini de zorunlu hale getirerek yeni nesillerin okullarda yerel dillerini öğrenmelerini ve kullanmalarını yasaklamaktadır. Yeni nesillerin yanı sıra yetişkinlerin de sosyal statü ve ekonomik yönden yükselme arzularını dil üzerinden baskı yoluyla karşılamayı vadetmektedir. Böylece kültürel bir hegemonya ortaya çıkmaktadır. Dilde neokolonyalizm uygulayan Avrupalı sömürgeci devletlerin söz konusu uygulamaları ve yerel toplumların da ekonomik ve sosyal yönden yaşantılarını iyileştirme arzuları çift yönlü bir aksiyon olduğundan dilde neokolonyalizmi kolaylaştırmaktadır. Bu ülkelerden biri olan Fransa sömürgesi altında olan ülkelerdeki toplumlara kültür ve kimlik ithal ederek inşacı bir yaklaşım sergilemektedir. Bu durum sömürülen toplumlarda kültürel kırılmaya yol açmakta, yerel kültürler bu yolla birer birer yok olma sürecine girmektedirler. Evrensel kültürün yozlaşmasına neden olan bu süreç kültürel mozaiğin bozulmasıyla sonuçlanmakta ve yerel toplumlarda zorunlu bir kimlik bunalımı yaşanmaktadır. Dil bir milleti ve millet yapan bir olgu olması nedeniyle yerel toplumların egemenlikleri de yerel dillerini korumaları oranında mümkündür. Aidiyet kimliğini kendi toplumunda değil sömürgeci ülkelerin himayesine girerek bulmaya çalışan yerel toplumların millet olma özelliği bu yolla yok edildiğinden “montaj kimlik” ve “ideolojiler” inşa edilmektedir. Fransa’nın sömürgesi altında olan ülkelerde uyguladığı dil politikasının diğer batılı ülkelerin politikalarından farklılık göstermesi nedeniyle Fransa inceleme konusu olarak seçilmiştir. Fransa batılı sömürgeci devletlerden biri olarak sömürme eylemini dil ve kültür üzerinden en katı şekilde uygulayan bir ülke olduğundan sömürülen toplumlarının bakış açısına göre yerel dillerin konumu incelenecektir.