Bu çalışma, 20. yüzyılda tarım destek politikalarının refah devletinin gelişimine paralel olarak geçirdiği kuramsal ve tarihsel dönüşümü, iktisat tarihi perspektifi çerçevesinde incelemektedir. Tarım sektörünün yapısal kırılganlıkları, yüksek fiyat oynaklığı ve iklimsel belirsizliklere açıklığı, bu alanın piyasa mekanizması içinde kendi haline bırakılmasını güçleştirmekte ve kamu müdahalesini gerekli kılmaktadır. Bu bağlamda, tarım desteklerinin başlangıçta kriz dönemlerine özgü geçici uygulamalar olarak ortaya çıktığı, ancak zamanla kurumsallaşarak çok boyutlu ve sistematik bir politika alanına dönüştüğü ortaya konulmaktadır. Çalışmada, refah devleti ile tarım sektörü arasındaki ilişki kuramsal düzlemde ele alınmakta; tarım desteklerinin ekonomik ve sosyal gerekçeleri analiz edilmekte ve söz konusu politikaların tarihsel evrimi değerlendirilmektedir. Bu çerçevede neoklasik yaklaşım ile Polanyi’nin çift hareket tezi ve kurumsal iktisat perspektifi karşılaştırmalı olarak incelenmektedir. Elde edilen bulgular, tarım destek politikalarının yalnızca üretim istikrarı ve ekonomik etkinlik amacı taşımadığını; aynı zamanda gelir dağılımı, kırsal refah ve toplumsal bütünleşme üzerinde belirleyici etkiler yarattığını göstermektedir. Bu doğrultuda tarım destekleri, refah devleti dinamikleri ve kurumsal yapı içinde değerlendirilmesi gereken bütüncül bir politika alanı olarak öne çıkmaktadır.