Tekst stanowi próbę analizy tradycji architektonicznych w Zakopanem przez pryzmat teorii postkolonialnej. Głównym celem jest refleksja nad współczesną tożsamością architektury w Zakopanem w kontekście nawiązań i możliwości rezonowania tradycyjnych, historycznych już koncepcji artystycznych. Formowanie się tożsamości architektonicznej Zakopanego jest związane ze ścieraniem się promowanego przez austro-węgierskiego zaborcę „sposobu zakopańskiego” i inaugurowanego przez Stanisława Witkiewicza stylu zakopiańskiego. Sposób zakopański, propagowany przede wszystkim w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem pod kierunkiem dwóch dyrektorów, Franciszka Neużila i Edgara Kovátsa, stanowił realizację programu artystycznego zaborcy, pozwalającego na projektowanie „wyobrażonego” regionalizmu na peryferyjnych pograniczach cesarstwa. Styl zakopiański, propozycja architektoniczno-artystyczna polskiego malarza i krytyka, Stanisława Witkiewicza, w swych początkach miał stanowić kontrę wobec działalności Czecha i Węgra w Zakopanem. Wraz z rozwojem styl zakopiański wykroczył poza osadzenie w ramach regionalizmu i został uznany za pierwszy styl narodowy. Regionalna genealogia obydwu koncepcji architektonicznych przygotowanych dla rozwijającego się podgórskiego kurortu ujawnia jednak pewną ambiwalencję. Koncepcje ufundowane na inspiracji lokalną wytwórczością ludową były formami artystycznej opresji wobec mieszkańców podhalańskiej kotliny, tworzonej przez „obcych” dla „obcych”, która ujawnia się po dziś dzień we współczesnej, rozdartej między dwiema tradycjami architekturze Zakopanego.