Bu çalışma, aile kurumunun çocuğun gelişim sürecindeki işlevlerini ve sosyal hizmetler ile olan etkileşimini incelemektedir. Toplumsal yapının temel öğesi olarak kabul edilen ailenin tarihsel süreçte geniş aileden çekirdek aileye dönüşümü, çocuğun refahı ve korunması bağlamında tartışılmıştır. Çocuk Hakları Sözleşmesi’nin getirdiği paradigmik değişimle birlikte çocuğun bağımsız bir birey olarak tanınmasının hukuki ve toplumsal sonuçları değerlendirilmiştir. Çocuğun korunmaya muhtaç ya da risk altındaki gruplarda yer alması durumunda devreye giren sosyal hizmet mekanizmalarının rolü, bu alanda görev yapan uzmanların sorumlulukları çerçevesinde ele alınmıştır. Özellikle fiziksel ve cinsel istismar, ihmal ve aile içi şiddet gibi olguların çocuk üzerindeki psikososyal etkileri incelenmiş; bu bağlamda sosyal hizmet müdahalelerinin çocuğun yüksek yararı ilkesine dayalı olarak nasıl şekillenmesi gerektiği tartışılmıştır. Sonuç olarak, çocuk refahının sürdürülebilir biçimde korunabilmesi için aile yapısının güçlendirilmesi, sosyal hizmet uygulamalarının etkinleştirilmesi ve Çocuk Hakları Sözleşmesi’nin hem mesleki alanlarda hem de toplumsal düzeyde içselleştirilmesinin zorunluluğu vurgulanmaktadır.